Er was een tijd, een tijd waarin ingewikkelde commentatoren de dood- of overlevingskansen van de schilderkunst tegen elkaar afwogen, waarin we met bescheiden terughoudendheid zouden hebben geschreven dat Michiel Ceulers de schilderkunst tot het uiterste drijft, zo onaardig lijkt hij, zo uit het lood geslagen, het vernis van alle zekerheden wegkrabbelend. Ik gebruik het eufemisme opzettelijk. Nou, we zijn er nog lang niet. Er is niets iconoclastisch aan de houding hier. Michiel Ceulers is geen onbekende in de schilderkunst. Boordevol talent, penseel in de hand, blinkt hij uit. Hij is een aandachtig waarnemer en heeft met grote scherpzinnigheid oude en nieuwe schilderijen bekeken. Ja, maar een klassiek doek gespannen op een gloednieuw spieraam zuigt. Vanaf dat moment heeft hij allerlei materialen geborgen, bij voorkeur versleten, bevlekt of bestemd voor de schroothoop. Hij flirt met drie dimensies, omlijst zijn werken met karton of polystyreen, verzamelt stukken spiegel, kippengaas en elk textiel dat hij kan vinden. In de beschrijving van zijn werken is geen sprake van reductieve mixed media, nee, hij somt geduldig de materialen die hij gebruikt op in volgorde, gevolgd door bizarre, raadselachtige, grappige, triturerende en meertalige titels die al dan niet iets met het onderwerp te maken hebben, Titels die duiden op een al even hybride cultuur, waarin verwijzingen naar popcultuur, muziek, filosofie, geschiedenis en kunstgeschiedenis, het queer universum, cartoons, digitale games en wetenschap - vooral wanneer dit laatste fictie wordt - elkaar kruisen. Michiel Ceulers is dol op verwijzingen. Wat kunst betreft, noemt hij graag Dada, Rauschenberg, Kippenberger, Christopher Wool, Wade Guyton, Gerhard Richter, Raoul De Keyser, Dieter Roth… niet om in hun voetsporen te treden, maar om naar hen te kijken, om een dialoog aan te gaan. Op deze manier ontstaan schilderijen die pas af zijn als ze volledig aan hun schepper ontsnappen. Schilderijen, of eigenlijk objecten: schilderen als object is belangrijker dan wat het voorstelt; het afbeelden is illusoir geworden in de tsunami van beelden die ons voortdurend overspoelt. Vanaf dat moment verkiest Michiel Ceulers, in het besef dat hij niets zal toevoegen aan de geschiedenis van de schilderkunst, een houding van oprechtheid, van authenticiteit, zegt hij. Wat ontstaat is een hybride en travestiet universum, vuil en flamboyant, vol glitter, een soort vuilnisbak glamour, tegelijk kitsch en gebaseerd op klassieke fundamenten, iets waarvan je zegt: wat een prachtige vuiligheid is dit!

De laatste tijd schildert Michiels Ceulers veel vogels, kanaries, alleen, vaak in paren, vaak in trio’s. Soms zijn ze geel. Soms zijn ze geel. Of niet. Soms hebben ze referenties. Of niet. Natuurlijk zijn er de twee levende kanaries in een kooi op hetzelfde doek als Het verschrikkelijke mooie leven van Roger Raveel. En Ceulers is dol op het schilderij van Raveel (ik denk trouwens ook aan de papegaai van Marcel Broodthaers). Natuurlijk zijn er de kanaries van Kippenberger, die als David voor de Duitse adelaar staan. Natuurlijk zijn er de teksten Why do birds suddenly appear every time you are near, taken from Close to you, gezongen door Karen Carpenter, een formidabele drummer en tragische figuur als er ooit een was. Omdat het leven van een kanarie armoedig en onzeker kan zijn, vooral als hij naar de mijnen wordt gestuurd. Natuurlijk is de kanarie de populairste huiskamervogel, maar dan in een kooi. En dan is er nog de kanarie van Tweety & Sylvester uit Looney Tunes. Michiel Ceulers heeft hem ook geportretteerd, maar dan zonder kat. De drie waar we hier naar kijken slapen,” zegt de kunstenaar, “en ze heten Petrus, Jakobus en Johannes. Vreemde discipelen. En Ceulers voegt eraan toe dat er 30 zilverlingenweglopen. Het is maar een kleine stap van Iscariot naar Gethsemane. Maar ook naar Dr House (seizoen 3 aflevering 9), naar Michael McShane in de rol van Friar Tuck, naar Blake and Mortimer and the Curse of the Thirty Denarii, naar Johnny Silverhand in een van de eindes van Cyberpunk 2077’s Phantom Liberty DLC, wanneer V ervoor kiest om So Mi af te leveren aan Solomon Reed en hij zegt: Weet je al hoe je je laatste dertig gaat doorbrengen? Persoonlijk zou ik antwoorden: Ik koop een kanarie.

- Jean-Michel Botquin