Als we camp kunnen definiëren als een herwaardering van de detritus van een cultuur die wordt gekenmerkt door overdaad, risico, schaamteloze eerlijkheid en bin glamour, dan zijn we goed op weg om bepaalde aspecten van het werk van Michiel Ceulers (1986) te belichten.

De Belgische kunstenaar (geboren in 1986 in Waregem), die zijn opleiding genoot aan de Gentse Academie (KASK) en de Rijksakademie in Amsterdam, schept er genoegen in om vrijelijk de talloze mogelijkheden te verkennen die binnen de tradities van de schilderkunst en soms de beeldhouwkunst liggen. Ongeremd, lijkt het, maar ook voorzichtig. Rommelig, met slijmerige en soms zelfs trashy elementen. Absoluut tegendraads, zoals het schilderij Internationale Gemeinschaft für gegenseitige Hilfe (2017 - 2020) of de sculptuur Bereits Katzen werden an die Spitze getrieben / Silvio Gessel in Front of the Money Dressed as a Dut… (2020). Maar er is ook felgeel. En er is glitter: glinstering, verrukking, zelfs frivole en vuile versiering, zoals in The Return of the Dead Mother with New Problems (2020). (…)

Ceulers werkt aan de geschiedenis en actualiteit van de schilderkunst en kunst in het algemeen. Dit is geen last om voor te bezwijken, zoals Kippenberger, die geloofde dat de enige optie die de kunst nog restte, was om te praten over wat al bestond in plaats van nieuwe artistieke idiomen, stijlen enzovoort uit te vinden. Kippenberger - en in zijn ogen elke kunstenaar - zat vast in een eindeloze staat van postmodern ‘Uber das Uber’ bestaan. Ceulers daarentegen zwelgt in de verwijzingen. Niet verrassend noemt hij Martin Kippenberger, Walter Swennen, Sigmar Polke en Dieter Roth. Hij bewondert het werk van Roger Raveel. Hij waardeert het feit dat Roth “cola en suiker over bepaalde tekeningen giet” of “zijn salami laat rotten”. Hij houdt van Polke’s spel met alchemie en humor. Hij houdt van Dada, Rauschenberg, de assemblagekunst, Michael Krebber, Albert Oehlen, Christopher Wool, Wade Guyton, Gerard Richter, Raoul De Keyser, de woordspelingen van Marcel Broodthaers, Noam Rappaport, etc. Geen enkele artistieke positie is monolithisch. Geen enkele artistieke positie is monolithisch en enkelvoudig. Er zijn alleen nuances, verbindingen, spanningen, overlappingen, divergenties, dialogen, vermommingen, commentaren, woordspelingen, relaties… In Denkmall / no punn intended (2018) neemt Ceulers de verfijnde esthetiek over van de populaire Denkmal sculpturen van Jan De Cock. Net als het werk van De Cock heeft Ceulers een sculptuur gemaakt die door het publiek kan worden gebruikt. Het verwaarloosde uiterlijk van Ceulers’ werk staat echter in schril contrast met de sobere esthetiek van De Cocks werk. Schlechte Ubersetzungen sind preiswerter (2009) is de titel van een ander werk. Perfectie, lijkt Ceulers te suggereren, is een illusie. Zijn wereld is er een van het onvolmaakte, het beschadigde en het afgedankte.

Volledige tekst: https: //www.nadjavilenne.com/artistes/michiel-ceulers