Sinds 2006 fotografeert Dominique Houcmant bijna dagelijks vanaf haar balkon. Dezelfde opname, hetzelfde perspectief, hetzelfde landschap. Het Ourthe-kanaal op de voorgrond met een paar woonschepen, de treurwilgen die hen beschutten, de twee schoorstenen van een elektriciteitscentrale. Het is een landschap dat deels bucolisch, deels industrieel is, deels café aan de oever van de Marne en deels London Battersea Power Station. Op een heldere dag kun je in de verte de heuvel van Cointe zien, de toren van het Grote Oorlogsmonument en de basiliek die de heuvel bekroont. Heb ik het je niet verteld? Ja, Dominique Houcmant woont in Angleur, in de regio Luik. Hij stuurt me dit bekende landschap; nou ja, niet alleen naar mij. Het is vooral omdat hij zijn foto’s vanaf het balkon op sociale netwerken post, dat dit landschap me bekend is geworden. Een momentopname, een datum, een tijd: sociale netwerken zijn de timers van ons hedendaagse leven geworden. En trouwens ook de brievenbus van de hedendaagse mail art. Eigenlijk zouden we deze foto’s Dates Photographes kunnen noemen, of liever Today Series. Ja, maar deze titels behoren toe aan On Kawara, die volhardde in het elke dag schilderen van de datum van de dag, waarbij hij alleen het formaat en de kleur van zijn monochrome doeken varieerde. Op deze manier onthult de Japanse kunstenaar een abstracte, niet-historische tijdelijkheid. Dominique Houcmant daarentegen staat erop een atmosferische tijdelijkheid te onthullen en zit op het balkon in zijn eigen geschiedenis, die hij deelt, hic et nunc, met uitzicht op dit landschap dat altijd hetzelfde is, altijd anders, dag na dag. De schoorstenen van de elektriciteitscentrale, zonsondergang, zonsopgang, wind, sneeuw, somberheid of zonneschijn, heldere of bewolkte lucht, mist of nevel, zijn als de kathedraal van Rouen. Dominique Houcmant zit op het balkon zoals Claude Monet kampeerde bij Louvet of Levy, aandachtig voor de variaties in licht afhankelijk van het tijdstip van de dag. Deze mailings zijn mijn weerbericht, want ja, ik heb het je niet verteld, ik woon in dezelfde regio. Maar bovenal zijn ze een blik op een landschap dat me vertrouwd is geworden, dat ik me eigen heb gemaakt. Mail art, of postkunst als je dat liever hebt, is altijd een manier geweest om banden te smeden. En ik zeg tegen mezelf dat er dag na dag heel wat van ons op het balkon van Angleur moeten kamperen. Daar zijn jullie! Goldo is terug. De avonturier van de plateaus neemt een pauze voor mijn landschap. We kennen hem als een sociaal fotograaf. Vat dat niet op als een pejoratief. Ik gebruik de term “werelds” omdat Dominique Houcmant voornamelijk in de wereld werkt. Als hij niet aan de voet van een podium op een of ander festival staat, als hij niet op een filmset kampeert, is hij op elke bijeenkomst en elk feest, constant op zoek naar gezichten, niet naar beelden. Ik ben altijd getroffen geweest door de kwaliteit van zijn portretten, de vertrouwde afstand die hij de lens oplegt voor het model, die momenten waarop hij dat extra beetje ziel en innerlijkheid vastlegt. En ik bespeur dezelfde bezorgdheid in deze andere serie foto’s die hij vandaag tentoonstelt, van de sporen van het industriële verleden van de regio waar hij woont. Er is geen sprake van het maken van een inventaris van verlaten locaties, geen lyrische fantasieën over de archeologie van een landschap. Het spectaculaire zit hem in het detail. Dominique Houcmant is een gevoelige fotograaf. Hij exploiteert de details van objecten en plaatsen, details die ons in staat stellen aandacht te besteden aan de onopgemerkte esthetische dimensie van het materiaal zelf. Zijn lichtbehandeling en beheersing van het samenspel van texturen, nooit eenduidig, doen onze gewone waarneming vervagen. Dominique Houcmant fotografeert het zintuiglijke niet; hij stelt zich beschikbaar voor het zintuiglijke en geeft het resonantie. Jean Michel Botquin