Een van de belangrijkste aspecten van het werk van Chris Lecler is het proces waarmee hij objecten of delen van objecten construeert. Ruïnes, overblijfselen, het accentueren en sacraliseren van elementen uit het gewone, deze vormen hebben evenveel verwijzingen naar wat overblijft als sporen van stedelijke activiteit als naar de inrichting van binnenruimtes en meubilair. De elementen worden opzettelijk versterkt, waardoor ze van betekenis veranderen en een onstabiele relatie met de status van het object behouden. Dit alles draagt bij aan een extrapolatie van het alledaagse leven, waarin handwerk, eersteklas producten en namaakproducten schouder aan schouder staan met massa-artikelen.