Sylvie Macías Díaz bouwt organische, ecologische en ecofilosofische architectuur uit marktkratten, waarbij de poëzie van het materiaal schuilt in de sporen die het heeft achtergelaten en de herinneringen die het overbrengt. In tegenstelling tot het idee van Zen-architectuur kent ze aan haar constructies plannen of objecten toe die door hun meest burgerlijke conformistische functies voornamelijk het kapitalistische systeem van overmatige consumptie oproepen, waardoor alle biologische en ecologische ideeën worden gedestabiliseerd. Een reflectie over ecologie, maar ook over onze huidige financiële crisis: bedrijfsverplaatsingen, baanonzekerheid, de huizencrisis en de nieuwe armen.

Aan de andere kant ontmaskert en hekelt ze graag wat onze consumptiemaatschappij ons voorschotelt als maatschappelijke stereotypen van conformistisch, huiselijk geluk. Ze ontmantelt en toont ook cynisch fragmenten van vrouwenlichamen in hout of metaal: hun benen op naaldhakken en hun haar dat speels tot leven wordt gewekt. Zo creëert ze uit het symbolische idee van ‘de marionet’ een gearticuleerde pop, een geassembleerd lichaam dat deelneemt aan een dramatische actie van welke aard dan ook, als een object dat alleen door de hand wordt bestuurd, al dan niet getrokken door touwtjes, en stelt ze op deze manier aan de kaak wat er schuilgaat achter de mechanismen van de sociale orde.

Zijn werken zijn tentoongesteld in binnen- en buitenland en maken deel uit van verschillende openbare collecties, waaronder het MHKA (Antwerpen), het Musée M (Leuven), het IKOB (Eupen), het Bonnefantenmuseum (Maastricht), enz.