Jamel Barbach
° 1989
Woont en werkt in Luik
“Sinds ik ben afgestudeerd aan de Académie des Beaux Arts de Liège in 2015, is mijn werk voortdurend in ontwikkeling. De basis van mijn denken was dat “alles een voorwendsel is om te schilderen”, het onderwerp was van weinig belang. Het was het schilderij dat centraal stond in mijn werk, en het onderwerp was slechts een voorwendsel voor mijn schilderij om te bestaan, voor mij om te bestaan.
Het is april 2022 terwijl ik dit schrijf, De lucht is grijs, zoals het al maanden is, en de afwezigheid van licht en kleur is voelbaar. Dit verklaart zeker de behoefte om zoveel kleur te gebruiken in mijn schilderijen. Tegenstrijdigheid en humor zijn een integraal onderdeel van mijn werk. Ik vind niets krachtiger dan combineren en contrasteren. om tegengestelde elementen naast elkaar te zetten, waardoor een veelheid aan mogelijke manieren ontstaat om het werk te lezen.
Mijn ‘voyeurisme’ zou je kunnen omschrijven als ‘voyeurisme’. Het is alsof ik bij iemand binnenkijk zonder uitgenodigd te zijn, zonder gevraagd te zijn. Het is alsof ik iemands huis binnenkijk zonder te zijn uitgenodigd, zonder te zijn gevraagd. De interieurs zijn altijd verlaten, ontvolkt, maar ik voeg er voorwerpen of beelden uit mijn persoonlijke collectie aan toe om de plek voor de duur van een schilderij tot de mijne te maken.
De laatste tijd heb ik veel plezier beleefd aan het ’trekken’ van dingen uit het beeld. De klassieke, logische benadering is om naar een echt object, een landschap of een stilleven te kijken en het dan te schilderen. Maar het omgekeerde is veel leuker. Door een denkbeeldige compositie te maken en dan een object uit het beeld te ’trekken’, draai je het academische creatieve proces om. Het object dat uit het beeld wordt gehaald, blijft verbonden met het schilderij, maar niet langer alsof het in dienst staat van het schilderij, maar eerder als zijn gelijke. In het boek “Het open werk” van Umberto Eco, sprak een passage echt tot me:
Een probleem uitdiepen is niet hetzelfde als het oplossen.
gewoon een soort repertorium van vragen opstellen
waarop alleen collectief en interdisciplinair onderzoek
een antwoord kunnen geven.
Deze passage vat mijn persoonlijke gedachten en mijn behoefte om in serie te werken. Het ‘probleem’ is het onderwerp en serieel werk de veelheid van mogelijke antwoorden op mijn schaal. Het werk dat ik ontwikkel tijdens mijn residentie bij Ravi is gebaseerd op dit thema en vat mijn denken over serieel werk samen. Het onderwerp is “de vaas”, op verschillende manieren verrijkt: door Van voorstellingen van het Ming-rijk tot beelden van trendy feestjes, tot tennis (een sport die ik helemaal niet beoefen)… Dit geeft ons een veelheid aan manieren om het werk te lezen. De mate waarin zal voor iedereen anders zijn, afhankelijk van persoonlijke geschiedenis, ervaring, kennisniveau of cultuur. Je bent vrij om mijn schilderijen naar waarde of waarde te schatten.