De heer Delmotte
°1967
In de schaduw van de heren Delmotte ligt de auteur, een hol dat hem in staat stelt om nog meer afstand te nemen tussen zichzelf, zijn praktijk en een institutionele perimeter. De heren doen dus aan substitutie: een “herschepping” waarmee de geest al vertrouwd is, zoals met de vele banale beelden die ze al hebben getransfigureerd. Dit is geen zelfportret, laat staan de transpositie van de ontwerper in een of meer fictieve personages. Het is eerder een ontbinding van de identiteit van de kunstenaar, een soort afwijzing, een afwezigheid van het onderwerp. Als we denken aan een video-installatie, een Thé Dansant of een van de andere performances van de heer Delmotte als geheel, nemen we er al aan deel, of we dat nu leuk vinden of niet. Onze geest loopt voor op ons lichaam, legt verbanden en verzamelt aanwijzingen nog voordat we de kans hebben gehad om goed naar het bewijsmateriaal te kijken. Tussen werkelijkheid en fictie zit misschien het een in het ander, misschien is het een en hetzelfde ding dat uiteenvalt in een veelheid van fragmenten die worden verspreid tot ze verdwijnen. Er is een uiterst dunne lijn tussen het uitgelokte scenario en de feitelijke voorstelling. Wat zou er gebeuren als je zonder toestemming het huis van je buurman binnengaat, hem op de mond kust en het uiteindelijk echt doet? De auteur van Messieurs Delmotte zelf ziet zijn entrainment niet als een kunstvorm, maar gewoon als een bijzondere activiteit. De beelden uit de video Des Pigeons dans ma Veste (Duiven in mijn Jas) laten zien hoe Messieurs Delmotte zijn jas opent en sluit om iemand hem op de mond te laten kussen. e duiven die het luchtruim kiezen is geen voorstelling, en nog minder een goed idee, maar doet misschien gewoon wat de hoofdpersoon wilde doen.
Een buurman