In het werk van Marie Rosen kan de zoektocht naar kostbare objecten van klein formaat, die doen denken aan oude verluchtingen en ex-voto, gezien worden als een herwaardering van de handeling van het schilderen, waarbij op een bepaalde manier de ambachtelijke traditie nieuw leven wordt ingeblazen. Hieruit vloeit haar verlangen voort naar een coherent project dat geleid wordt door de strengheid en ernst van haar persoonlijke benadering. Anderzijds lijkt het verhaal secundair: geconcentreerd in een moment dat zowel betekenisvol is als bevroren in ruimte en tijd, is het de ontmoeting van ongewone en heterogene elementen, waarvan de achtergrond waarop ze soms lijken te zweven al deel uitmaakt. Deze ontmoeting is de bron van een netwerk van betekenissen, of het nu gaat om verzonnen momenten of om ervaren momenten, die bekende elementen moduleren tot picturale scènes die voor iedereen begrijpelijk zijn. Deze elementen ontstaan als functie van externe parameters en wijzigen zichzelf soms een beetje zelf, totdat ze een soort autonomie verwerven. Waarneming is onmiddellijk en behoeft geen uitleg. In deze zin is geen enkele interpretatie (in-)correct. Wie zijn deze personages en wat doen ze? De eenzaamheid die hen omringt lijkt hen te bevriezen in een context die niettemin narratief lijkt, een soort parawereld van projectie, in een beeld dat specifiek is voor het medium. (Jennifer Beauloye)