Jules Lallement studeerde in 1987 af aan het Institut Saint-Luc en heeft zijn penselen sindsdien nooit meer neergelegd, ook al toont hij zijn werk zelden. Hij werkt in olieverf of acryl en geeft vaak de voorkeur aan dichte composities waarin de herhaling van motieven de optische illusie van voortdurende beweging creëert. Sinds enkele jaren maakt hij ook veel portretten van mensen die hem dierbaar zijn, meestal met behulp van foto’s die hij herschikt om ze een grote psychologische intensiteit te geven. In deze werken, waarin hij de architectuur van Luik nauwgezet transcribeert, deelt hij opnieuw een intieme relatie met ons, terwijl hij trouw blijft aan zijn obsessie voor regelmatige patronen. (Julie Hanique)