De tijd die verstrijkt tussen twee gebeurtenissen, de verloren of gewonnen tijd, en vooral de tijd besteed aan vrije tijd vormen de kern van het werk van Macha Lazarevitch . Voor haar worden logica en reflectie over tijd het voorwendsel voor een formeel spel waarvan het proces haar bevrijdt van elke lyriek of anekdote. Ze laat zich leiden door reeds bestaande codes zoals die van Sudoku, weven, enz. (activiteiten die allemaal hobby’s, tijdverdrijf zijn), die ze zich zonder aarzelen toe-eigent en kaapt. Het resultaat is een speelse beeldtaal die dicht aanleunt bij het minimalisme: eenvoud van de regels maar complexiteit van de oplossingen. De benadering is gebaseerd op de decontextualisering van spelcodes geselecteerd uit het alledaagse . Met Octrigamax - een variatie op l’octogone waarin ze, net als Joseph Albers bij het Bauhaus, interesse toont voor origami en industriële materialen - is Macha Lazarevitch’s uitgangspunt het principe van vouwen getransponeerd naar een monumentale schaal. Aan de strengheid van het minimalisme en een zekere wiskundige logica - elk stuk heeft dezelfde elementen, maar op verschillende manieren in elkaar gezet - beantwoorden de kracht van het ruwe materiaal en het modulaire aspect van de presentatie. (Genaro Marcos)