Het werk van Sylvie Macías Díaz kan gezien worden als een speels benadrukken van architectonische en sociale conventies. In haar tekeningen en collages, stelt ze vaak de traditionele kijk op de positie van de vrouw in de westerse samenleving aan de kaak. De kunstenares is vooral bekend om haar architecturale modellen gemaakt van kratten. Tussen 1999 en 2009 redde ze houten kratten van markten, waarvan de meeste fruit bevatten ( ), en recycleerde ze deze tot , waarbij ze ironie, speelsheid en protest combineerde. Met les maquettes confronteert de kunstenaar de esthetische architectuur in de modernistische traditie met slechte elementen, en tekent plannen die een ruimte van vrijheid bieden aan de potentiële gebruiker. N.MoCA.L #1 is een utopische architectuur, een museumfictie; het is een poging om de chaos te structureren die de Mamac omringde, de bijna-verlatenheid van het Musée d’Art moderne et contemporain de Liège nog voor de aankondiging van de sluiting. Maar is ook een artistieke actie, een persoonlijk verlangen om deel te nemen aan het debat met een eigen taal en eigen middelen: ironie en kratten. (Julie Hanique - Genaro Marcos)