Het belangrijkste doel van Eva L’Hoest is het verkennen van het geheugen en de kleine, vreemde, slepende realiteit ervan. Ze spoort de vaak vage, onbestemde manieren op waarop herinneringen verschijnen. Eva L’Hoest werkt aan de grenzen van de waarneming wanneer deze overgaat in affect, emotie, uitgaande van de toevalligheden van het licht als “de operator van een herinnering die beelden interpreteert, omleidt, selecteert of soms verzadigt en verandert”*, en is een kunstenaar voor wie intuïtie een beslissende rol speelt. Intuïtie als werkmethode, als beslissingsproces in de letterlijke betekenis, want intuïtio, “het oog”, is haar Latijnse etymologische wortel. Stuk na stuk definieert dit werk “dezelfde plastische modaliteit, namelijk die van een vage vorm, een migrerende vorm; alsof de behandelde onderwerpen allemaal gevangen zitten in een overgangstoestand, tussen constructie en deconstructie, reconstructie en uitwissing”*. Dit dwalen, dit aftasten, dat evenveel te danken heeft aan de scanner als aan de zuivere optiek van het oog sinds de mens voor het eerst zag, deze combinatie van herkenning en verlies van informatie, doet in deze tentoonstelling de zeer oude technieken van de geheugenkunst herleven, ook bekend als de “methode van de plaatsen”. Sinds de oudheid gebruiken mensen architectuur om zich te helpen herinneren wat ze zeiden. Ze gaan mentaal van de ene ruimte naar de andere en associëren symbolen of sterke emoties om hun retoriek te mobiliseren. Tussen de ruimtes en het geheugen worden krachtige mentale beelden gecreëerd die zowel het lichaam als de geest in beweging brengen. AF Lesuisse