Het creatieve proces van het kunstenaarsduo Mon Colonel & Spit is altijd gebaseerd op dezelfde aanpak: het kiezen van een thema in relatie tot de tentoonstellingsruimte en de context, het zich vervolgens eigen maken en ontwikkelen tot een combinatie van tekeningen, teksten en installaties. Zo herhalen ze dit ritueel de hele zomer in de kantoren van de SPACE Collectie, gehuisvest in een voormalige flat met uitzicht op de Place Saint-Barthélemy, in het historische hart van Luik. Rond de middeleeuwse collegiale kerk, gerestaureerd aan het begin van de 21e eeuw, zijn een gerenommeerde antiquair, allerlei musea, een onderzoeksbibliotheek… allemaal plaatsen die zeldzame stukken eren, kostbaar omwille van hun prijs of hun erfgoedbelang. Daarentegen zijn de objecten die worden tentoongesteld en geselecteerd voor de tentoonstelling Au Coeur de Biffe de afdankertjes van het verleden, tweederangs tweedehands goederen of afdankertjes die op het laatste moment van de vuilnisbelt zijn gered. Ze zijn anoniem, hebben geen marktwaarde en zijn niet sentimenteel (het zijn geen geschenken of erfenissen). Hun nieuwe eigenaars hebben echter nooit de moed gehad om ze voorgoed weg te doen, ook al hebben ze daar wel eens aan gedacht. Uiteindelijk besluiten ze hun wankele schoonheid te confronteren met het publiek door ze te transformeren tot kunstwerken. Bepaalde objecten functioneren in series, zoals de indrukwekkende verzameling stickers in de keuken, geduldig verzameld tussen het begin van de jaren 1970 en de jaren 1990 door een zekere Marie. Het geheel heeft een onvermijdelijk nostalgisch tintje voor veertigers, die door hun afbeeldingen en slogans onmiddellijk worden teruggevoerd naar hun ouderlijk huis. Maar Colo & Spit hebben niet per se de grafisch meest aantrekkelijke of de grappigste uitgekozen; wat overblijft zijn de onverkochte items, de items die niet opvielen bij specialisten en vintageliefhebbers. Tweedehands goederen, de verkoop van vierde- of vijfdehands spullen, of ‘biffe’ als zodanig, de wederverkoop van afgedankte voorwerpen, heeft regelmatig gediend als financieel lapmiddel, waardoor ze hun eigen artistieke werk konden voortzetten en tegelijkertijd concessies konden vermijden. Maar deze parallelle markt, die wordt opgeroepen door de aquarellen van het grote bureau, mag dan synoniem zijn met vrijheid, hij komt steeds meer in gevaar door de hevige concurrentie tussen handelaars (in Franstalig België ook wel de “strijd van de armen” genoemd) en de wens om elk risico op zwart werk te bestrijden. We moeten controle hebben over financiële transacties, en paradoxaal genoeg vooral over die van de meest kwetsbare mensen, of dat nu kunstenaars of voddenrapers zijn. In het halfduister verandert het kleine kantoor in een kartonnen werkplaats, een kraam met tweedehands goederen en een museumruimte in één. Met zijn schatten nog steeds ingepakt, om geleidelijk ontdekt te worden in de loop van de zomer, doet het denken aan Broodthaers’ Museum voor Moderne Kunst, in de afdeling meeuwen. J.H.