Het werk van Priscilla Beccari wordt langzaam getemd, door beelden, acties en vormen die allemaal echo’s of premissen van anderen zijn. Dit voortdurend veranderende universum zit vol stijlbreuken en registers. Het wordt geïdentificeerd met de kruising van vleesetende erotiek, feminisme in een geel vest en een gevoel voor het absurde gemengd met een vleugje angst. Het gaat over huiselijke omheiningen en dierlijkheid, koffervrouwen en levenloze lichamen, instorting en onbeschaamdheid. We worden vaak herinnerd aan het surrealisme en de bittere ironie van Buñuel’s laatste films, The Discreet Charm of the Bourgeoisie en, meer nog, The Phantom of Liberty: schijnbare lichtheid, vreemdheid verscholen in het hart van het dagelijks leven, symbolische bestiarium, de opkomst van vlees, de etherische aanwezigheid van de dood. Misschien nog fundamenteler is dat het werk deel uitmaakt van een traditie die, van Louise Bourgeois tot Kiki Smith, het lichaam tot zowel een fantasmagorisch als politiek medium heeft gemaakt. De lichamen, mutant, uiteengereten, kwetsbaar, soms schandalig geseksualiseerd, zijn vaak die van geliefden, van de kindertijd, van het werk… ze behoren niet of niet langer tot henzelf. Ze zijn verbonden met vloeren of muren, bedekken hun oppervlak, schrijven zich in als elementen tussen anderen, net zo stom en bevroren. De elasticiteit van de ruimtes en de uitgestrektheid van de leegte voeden een gevoel van isolatie en eenzaamheid.

Zijn onderwerpen zijn niet de mensen die ze bewonen, maar het decor waarin ze opgaan: keukens, woonkamers, slaapkamers en badkamers. Zoveel vertrouwde ruimtes die angstwekkend, kannibalistisch en systematisch ingesloten zijn geworden. Je kunt het geheel van een afstand benaderen, maar alles nodigt uit tot betrokkenheid: de toeschouwer wordt getuige, de getuige voyeur… Er schuilt een soort exquise val in het deel uitmaken van deze opeenvolging van vormen, het geleidelijk onthullen van de vreemdste aspecten en het verrast worden door de grofste details.

Het huis is een plaats van vervreemding, voedsel roept de dood op, verlangen gemarteld. De terugkerende link is de enscenering van het lichaam van de kunstenaar. Gevormd, gefotografeerd of gefilmd, is het een object/sculptuur dat kan worden geïntegreerd in publieke of private ruimtes. Les jambes, een serie reproducties op schaal 1:1 van de onderste ledematen van de kunstenaar, kunnen in een park, een struik of een fornuis worden geplaatst. Terwijl de buitensporig kleine afmetingen van de containers waarin ze onhandig zijn verborgen en hun plaatsing in de ruimte kunnen worden begrepen in termen van zwarte humor en het tragikomische, kunnen we er ook - een thema dat door het hele werk loopt - de commodificatie van de mens in ontdekken, gereduceerd tot de status van instrumenten, gevangenissen of gebruiksvoorwerpen.

De schoonmaakster is een terugkerend figuur in het werk van de kunstenaar. Ze is één met haar ballet, haar schort, het huis en de stoep. Haar bewegingen zijn tayloriaans, haar gereedschap ergonomisch. Ze spaart zichzelf niet in het volgzame onderhoud van andermans kapitaal. Ze maakt deel uit van het meubilair, haar aanwezigheid stoort niet. De figuur van instemmende onderwerping staat tegenover die van het monster, het dier. Emancipatie is hier geen zachtaardig iets: het krabt, klauwt, verslindt. Misschien is het slechts een fantasme, iets onmogelijks. Misschien blijven de lichamen gevouwen, gerangschikt, bedreigd en geknecht… Maar het werk van Priscilla Beccari leidt niet tot deze impasse. Maar het werk van Priscilla Beccari leidt niet tot deze impasse, maar suggereert eerder, zij het wanhopig en ten koste van een zekere wreedheid, waar we ons nog steeds tegen verzetten.

Presentatietekst: Benoit Dusart

https://priscillabeccari.com/
https://www.instagram.com/priscillabeccari/