(Pépinster, 1953 - Luik, 2019)

Pierre Houcmant kwam al snel in aanraking met de wereld van de fotografie. Zijn vader, die eerst onderwijzer was op een basisschool, werd later leraar fotografie. Al op jonge leeftijd bladerde hij door gespecialiseerde tijdschriften, met een bijzondere interesse voor het Zwitserse tijdschrift Camera.

Dit tijdschrift liet hem kennismaken met het werk van vroegere fotografen zoals Atget, Julia Margaret Cameron en Josef Sudek, met de iconografie van het Bauhaus en met het werk van zijn tijdgenoten. Tegelijkertijd leerde hij omgaan met een Kodak Brownie en fotografeerde hij per contact, alles fotograferend in een geest die niet leek op de uitroep van Renger Patzsch, “De wereld is mooi!”.

Op negentienjarige leeftijd schreef hij zich in aan het Institut Supérieur des Beaux-Arts Saint-Luc in Luik, waar hij tot 1974 studeerde bij fotograaf Hubert Grooteclaes.

Commerciële fotografie sprak hem niet aan. Alleen creatieve fotografie trok hem aan. Hij verkende kansarme sociale omgevingen, begon met reportagefotografie en toonde al snel interesse in portretfotografie. Gevoelig voor de poëzie in het werk van de Tsjechische fotograaf Josef Sudek, bekend om zijn panoramische foto’s van tuinen en landschappen, probeerde Pierre Houcmant een grootformaat camera te gebruiken.

Tijdens een reis naar Praag ontmoette hij Jan Saudek, met wie hij bevriend raakte. Hij keerde regelmatig terug naar Tsjecho-Slowakije en bezocht Bohemen, waar hij de grote landschappen fotografeerde.

Bezig met een serie die hij Interversions noemde, stelde hij veel tentoon in het buitenland. Door zijn associatie met beeldend kunstenaars beïnvloed door Marcel Duchamp verschoof zijn interesse echter naar werken waarin concept boven emotie ging.

Na een verblijf in India besloot hij zich in Amsterdam te vestigen, waar hij een studio kreeg aan de Rijksakademie van beeldende kunsten. Hij verbleef er drie jaar, waar hij onder andere een performance maakte onder de titel Dialogue de Moules, waarin hij een situatie in de kunst en de invloed van de media op de perceptie van een bepaalde gebeurtenis aan de kaak stelde.

In 1989 verhuisde Pierre Houcmant naar Antwerpen, maar hij slaagde er niet in contact te leggen met de artistieke scène van de stad en keerde een jaar later terug naar Luik.

In het begin van de jaren 1990 raakte hij geïnteresseerd in het fragmenteren van het beeld van het lichaam. Tegelijkertijd maakte hij een serie portretten van schrijvers, en momenteel werkt hij aan een boek getiteld Visages de l’écrit, waarin ze zullen worden gecombineerd met reproducties van originele manuscripten.