Een paar jaar geleden, tijdens een van de frequente stops op de Ourthe-spoorlijn, keek ik uit het treinraampje en zag ik een gebouw dat daar was omgevallen, een woonwijk die er de dag ervoor nog niet had mogen staan. In zijn val had het een schokgolf veroorzaakt die zo krachtig was dat alle vegetatie in een straal van enkele honderden meters was weggevaagd. Hij stond in het midden, kale bakstenen, geen ramen of deuren, blind, rauw en lelijk. In mijn koptelefoon werden de golven van een repetitieve, beklemmende cello glissando steeds meer aanwezig, de introductie van Nick Cave’s ‘Hallelujah’. Ik leek me voor te stellen hoe deze golven aanspoelden op de gevel van het gebouw, maar hoe meer het instrument aandrong, hoe meer ik het gevoel kreeg dat ze de gevel erodeerden, uitholden, lieten buigen als ze eindeloos bleven doorgaan. De sensatie was zo sterk dat het voor mij leek alsof het bouwwerk weggleed, zich in al zijn massa terugtrok, doorbuigde. Toen de trein weer op gang kwam, bleef er een gevoel van geluk en kracht!

Via mijn werk ben ik geïnteresseerd in de weergave van lage, gedempte krachten die van nature niet erg tastbaar zijn, zelfs onzichtbaar (atmosferische druk, de aantrekkingskracht van de aarde, atoommassa, het er-zijn, de ondraaglijke lichtheid van het zijn, infra-dunheid, enz.) De objecten en tekeningen die ik op dit gebied maak, noem ik “tests_terrestres”. Naar aanleiding van dit onderzoek en het hierboven beschreven experiment heb ik een sculptuur/installatie gemaakt en gepresenteerd, getiteld Wall VS….. Het is een bakstenen muur op wielen die ik verplaats en installeer in verschillende contexten, waarbij ik het publiek uitnodig om zichzelf te confronteren en te meten (mentaal, fantasierijk, vreedzaam, muzikaal, mondeling, etc.).

” Het verkennen van participatie. (…) Geluid - wat gezegd, gehoord of beluisterd wordt - is een van de hoekstenen van zijn artistieke praktijk. Antoine Van Impe bevraagt de resonanties en dissonanties van perceptie, communicatie en expressie. Ik herinner me zijn ‘Muur’, die op een unieke manier in het midden van een weide stond, een bakstenen muur op wieltjes, met een eenzame stoel er vanop een veilige afstand op gericht. Antoine Van Impe nodigt muzikanten uit om voor deze bakstenen op te treden en legt hen uit dat de geluiden die ze produceren wel eens het einde van de muur zouden kunnen zijn. “

Aux Arts Etc. Jean-Michel Botquin, Éditions Yellow Now / Côté Arts, 2011.