De benadering van Marie Rosen is hoofdzakelijk gebaseerd op preoccupaties die verband houden met het lichaam, het familieklimaat en de sfeer van thuis, en het geheugen en de tijdelijkheid ervan. Het gaat om alledaagse voorwerpen en gebeurtenissen die geënt zijn op ieders mentale conceptie van het eigen lichaam, in een soort zoektocht naar ‘bescherming’. De alledaagse voorwerpen die terugkeren in zijn schilderijen zijn om deze reden gekozen - het zijn de voorwerpen die we het beste kennen. Over persoonlijke gebeurtenissen gesproken, deze op hout geschilderde beelden bevinden zich ergens in het verhaal. Ze spreken over gebeurtenissen die snel gebeuren, maar toch diffuus zijn. Hartstocht, geschiedenis, het dagelijkse leven. Het is de reorganisatie van het geheugen die leidt tot het creëren van beelden. Heden en denkbeeldige haakjes van gevoelens, kleine feiten, kleine dromen, verwijzend naar ex-voto’s, “mijn beelden komen als gebeden, wensen”. Zonder het spel van de geïntellectualiseerde kunst te spelen, staat zijn schilderkunst dichter bij de populaire kunst, toegankelijk voor iedereen, vandaar de overeenkomst met votiefbeelden. Deze verwijzing moet niet in religieuze zin worden opgevat, maar alleen vanuit esthetisch oogpunt. De zoektocht naar kostbare voorwerpen van klein formaat, die doen denken aan oude verluchtingen en ex-voto’s, moet meer worden gezien als een herwaardering van de handeling van het schilderen, waarbij op een bepaalde manier de ambachtelijke traditie nieuw leven wordt ingeblazen. Hieruit vloeit zijn verlangen voort naar een coherent project dat wordt geleid door de strengheid en ernst van zijn persoonlijke benadering. Aan de andere kant lijkt het verhaal secundair: geconcentreerd in een opvallend moment bevroren in ruimte en tijd, is het de ontmoeting van ongewone en heterogene elementen, waarvan de achtergrond waarop ze soms lijken te zweven al deel uitmaakt. Deze ontmoeting creëert een netwerk van betekenissen, of het nu gaat om verzonnen of doorleefde momenten, die bekende elementen moduleren tot picturale scènes die voor iedereen begrijpelijk zijn. Deze elementen ontstaan in functie van externe parameters en veranderen soms uit zichzelf een beetje, tot ze een soort autonomie verwerven. De waarneming is onmiddellijk en behoeft geen uitleg. In die zin is geen enkele interpretatie (in-)correct. Wie zijn deze personages, wat doen ze? De eenzaamheid die hen omringt lijkt hen te bevriezen in een context die niettemin narratief lijkt, een soort parawereld van projectie, in een beeld dat eigen is aan het medium. Jennifer Beauloye