In het fotografische werk van Pol Pierart maakt de eenvoud en directheid van het zwart-wit medium het makkelijker om het beeld te lezen, om de woorden en de humor te ontcijferen. Kleine witte tekens, geplaatst naast objecten waarmee ze interageren of gepresenteerd tegen een achtergrond van buitenaanzichten, lezen korte zinnen voor die functioneren als slogans, stelregels of subtiel afwijkende uitdrukkingen, vooral door het gebruik van homofonie. In andere beelden wordt, in navolging van de schilderpraktijk van de kunstenaar, een woord getransformeerd door bepaalde letters te herschrijven of een andere spelling te gebruiken om een dubbele lezing mogelijk te maken. De directe omgeving van de kunstenaar, zijn leefomgeving en de objecten die hem omringen, vormen de basis voor zijn reflecties. Het is dan ook niet meer dan logisch dat hij zichzelf soms ten tonele voert, omdat hij niet wil terugschrikken voor deze visie op de mensheid waarvan hij de problemen en tegenstrijdigheden aan de kaak stelt, in een tedere satire of meer bijtend wanneer hij de sociale of zelfs politieke situatie stigmatiseert. De werken gaan, net als de levensdraad, van het meest triviale en frivole naar het meest serieuze en vaak poëtische. En hoewel de beelden gebaseerd zijn op het principe van woordspelingen, nodigen ze de toeschouwer toch uit om, tijdens het ontcijferen ervan, zijn of haar eigen ervaring op te roepen, aangezien ze zijn opgebouwd uit de anekdotes die ieders dagelijks leven doorspekken. (Anne Wauters)