De films van Pol Pierart hebben geen titel, alleen een nummer. Het zijn familiefilms, experimenteel en stil, nauw verbonden met zijn foto’s door het gebruik van zwart-wit en de aanwezigheid van korte teksten. Als souvenirfilms of valse documentaires van zijn creatieve proces zijn ze, net als schilderkunst of fotografie, een ander middel om “een relatie aan te gaan” om de kijker te verlichten. (Genaro Marcos)