L’ombre pute des flaques is een werk geweven als een spinster met slijm. Op de kont van de latere sterren die deze bal breien van vrouwen die de steek doen zonder luiheid. Een mozaïek van man-vrouw relaties omdat ze langgerekt zijn. Het soort plak dat ze voor zichzelf kopen, zodat ze het kunnen opeten. Een biljet van 20 ballen, blauw als de lucht, tegen 2 ballen van 10, zwaaiend bij de ingang. 20 sous, de vrouw eronder, op horizontale beelden. Fantaseer vooral over anekdotes zoals je liegt als je vreemdgaat, vertel me dat het waar is, dat het gewoon liefde is die je gezicht kleurt. We noemen ‘hoeren’ degenen die opzettelijk nooit iets moois zien. Hen zien dromen, verliefd worden, zichzelf verliezen in de plassen van zaadlozingen die de dagen voeden. Hun bikinitopjes natmaken op perzikhuid, op een bedje van sap. Bij verrassing, kortsluiting in de luchtsluis. Een kleine dood groter dan zichzelf at op waar het voor was. Ze zegt “dank je wel” en dan “ik vond het echt leuk”. MD