<\/span><\/span>Over het werk van Thierry Grootaers<\/span><\/span><\/p>\n
[caption id=\"attachment_8864\" align=\"alignright\" width=\"600\"]![\"\"](\"https:\/\/new.space-collection.org\/wp-content\/uploads\/2022\/07\/Capture-decran-2024-07-17-150549.png\")
Foto credit: Fran\u00e7ois Goffin[\/caption]<\/p>\n
Thierry Grootaers (1974) maakt schilderijen die heimelijk spreken over beklemmende jaren in een donker huis, dromend van bevrijdende, modernistische architectuur, licht, lucht en vrijheid. De beelden die we zien zijn bedrieglijk. Ze doen denken aan architectuur en interieurontwerp omdat ze ons doen denken aan schaalmodellen van huizen. Toch hebben zulke gedetailleerde modellen nooit bestaan, behalve poppenhuizen. Dus wat is hier aan de hand? Ge\u00efllustreerde tijdschriftfoto's lijken weer tot leven te komen, met een valse ruimtelijkheid die mogelijk wordt gemaakt door de verf. Als we hetzelfde fenomeen bekijken vanuit het standpunt van de schilderkunst, zien we beelden die een nieuwe picturale ruimtelijkheid mogelijk maken, een speeltuin voor kleurzones die zich op verschillende dieptes lijken te ontvouwen. <\/p>\n
De meeste schilderijen zijn gemaakt in drie bewegingen. Eerst wordt een achtergrond gecre\u00eberd met kleurvlakken die worden aangebracht met acrylverf en een spalterkwast. Dan wordt een figuratieve voorstelling toegevoegd, door Grootaers een \"sc\u00e9nette\" genoemd. Dan wacht de schilder en kijkt. Een muur in het atelier is opgehangen als een negentiende-eeuwse tekenkamer met veel schilderijen in wording, die langzaam onthullen hoe ze zullen worden voltooid. Soms wordt het tafereel (gedeeltelijk) overgeschilderd, soms wordt het uitgegumd of geschuurd. Vaak wordt het schilderij voltooid met nieuwe monochrome kleurvlakken die op de voorgrond van het schilderij lijken te staan. De sc\u00e8nes zijn gemodelleerd, de achtergronden en de uiteindelijke toevoegingen zijn vlak. <\/span><\/span><\/p>\n Nu we weten hoe ze gebouwd zijn, gaan we terug naar deze vreemde platte structuren, die schuilplaatsen lijken te zijn voor het onuitgesprokene. De personages lijken verwikkeld in bevroren, tijdloze avonturen. De hondenhokken zonder dak zijn getekend met een vals perspectief en zonder schaduwen, zodat de voor- en achterwanden even groot blijven, als twee geometrisch geconstrueerde vlakken die pas op het schilderij een gevoel van werkelijkheid krijgen (niet als voorstelling, maar als kleurvlak). De auto's en huizen lijken te spreken van een gevoel van veiligheid of comfort dat zowel als verstikkend wordt ervaren, een verstikking die misschien alleen door het schilderen wordt overstegen. Want bovenal verschijnen alle onderdelen van deze schilderijen, of het nu puur kleurvlakken of voorstellingen zijn, als puzzelstukken in complexe, nieuwe picturale ruimtes die alleen in een schilderij kunnen bestaan. <\/span><\/span><\/p>\n